وب سايت BBC مقاله اي چاپ كرده كه در آن مي توانيم صحبت هايي از دنيل در مورد اجراي دوبارۀ نمايش اكوس در ايالات متحده را بخوانيم.
همچنين وب سايت “خبرهاي عصر منچستر” نيز مقاله اي در مورد نمايش مجموعۀ تلويزيوني “جك، پسر من” در موزۀ شاهنشاهي جنگ دارد كه در آن نيز صحبت هاي دنيل وجود دارد.
گفتگو با BBC در مورد “اكوس”:
او گفت: “البته نگران هم هستم. اگه نگران نبودم تا به حال مرده بودم. موقعيتي خوب و عاليه. در ظاهر نگرانم ولي خيلي خيلي خوشحالم. اگه بتونيم بازي راحتي رو انجام بديم كه در دنياي تئاتري كه با موسيقي احاطه شده كامل باشه، يك موفقيت واقعي رو به دست آورديم و به نظرم وقت اون شده كه اين نمايش رو اون جا اجرا كنيم. براي بچه اي كه با گوش دادن به آهنگ هاي صنعت نمايش در ماشين، بزرگ شده، “براد وي” جاي خيلي خيلي بزرگيه. تمام كساني كه من در نيويورك مي شناسم مي گن كه نيويورك براي چنين نمايشي آماده است. من با ريچارد (گريفيث، بازيگر نقش عمو ورنون كه در اين نمايش نيز حضور دارد) به اونجا مي رم، براي همين وقتي مردم گفتن انجام اين نمايش ريسك هست و در درجۀ اول بايد فضاي تمرين نمايش رو ببينيم، من يه لحظه با خودم فكر كردم اگه اشتباه كنم، دارم در برابر افراد بهتري كه همراهم هستن اشتباه مي كنم.
گفتگو با Manchester Evening News در مورد “جك، پسر من”:
رسانه ها جمع شده اند تا شاهد نمايش “جك، پسر من” باشند، فيلم تكان دهنده اي كه توسط شبكۀ ITV1 پخش خواهد شد. اين فيلم، داستان روديار كيپلينگ (نويسندۀ برتانيايي) و پسرش است كه يك روز پس از تولد 18 سالگيش در جنگ جهاني اول كشته شده ست.
نقش جك را دنيل رادكليف بازي مي كند، كه راهنماي تماشاچيان در وهلۀ اول آن را توضيح داد.
او در مورد سبيلي كه در اين فيلم دارد گفت: “هر روز صبح با چسب صنعتي تازه اون رو مي چسباندند. وقتي صبح بود كاملاً از داشتن اون لذت مي بردم. ولي بعد از ظهرها يه كم خارش و سوزش داشت. وقتي صبح بود احساس مرد بودن مي كردم و وقتي عصر مي شد احساس حماقت.